ਕੈਨੇਡਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਅਤੇ ਪਰਦੇਸੀ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਦਾ ਦਰਦ ਬਿਆਨ ਕਰਦੀ ਭਾਵੁਕ ਪੰਜਾਬੀ ਆਡੀਓ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੋ ਰੇਡੀਓ ਹਾਂਜੀ 'ਤੇ। Listen Punjabi audio story online.
ਕੈਨੇਡਾ ਵਿੱਚ ਪੱਤਝੜ ਦਾ ਮੌਸਮ ਉੱਤਰ ਆਇਆ ਸੀ। ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੋਂ ਪੀਲੇ ਪੱਤੇ ਝੜ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਪਾਰਕਾਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸੁੰਨੀਆਂ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਇਹ ਉਹੀ ਸਮਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਪੰਜਾਬ ਤੋਂ ਆਏ ਬਜ਼ੁਰਗ ਆਪਣੇ ਵਤਨ ਵਾਪਸੀ ਦੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਕਰਨ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਟਿਕਟਾਂ ਦੀਆਂ ਤਾਰੀਖਾਂ ਮਿਲਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਤਾਂ ਜੋ ਸਫ਼ਰ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਦਾ ਸਾਥ ਬਣ ਸਕੇ। ਇਸੇ ਦੌਰਾਨ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਇੱਕ ਕਰੀਬੀ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਵਾਪਸੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਡੂੰਘਾ ਬੋਝ ਅਤੇ ਥਕਾਵਟ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਹੀ ਸੀ।
ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ 2018 ਤੋਂ ਹਰ ਸਾਲ ਉਹ ਗਰਮੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੈਨੇਡਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਰਦੀਆਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪੰਜਾਬ ਮੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਾ ਕੋਈ ਪੀਆਰ, ਨਾ ਸੁਪਰ ਵੀਜ਼ਾ। ਪਰ ਇਸ ਵਾਰ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਅੱਜ ਤੱਕ ਕਦੇ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ ਕਿ ਪੰਜਾਬ ਪਰਤਣ ਨੂੰ ਦਿਲ ਨਾ ਕਰੇ। ਇਸ ਵਾਰ ਤਾਂ ਅਟੈਚੀ ਪੈਕ ਕਰਨ ਨੂੰ ਵੀ ਜੀਅ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਰ ਰਿਹਾ।
ਪਰਦੇਸ ਦੀ ਚਕਾਚੌਂਧ ਅਤੇ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਦਾ ਦਰਦ
ਕਈ ਵਾਰ ਇਨਸਾਨ ਅਜੀਬ ਦੁਵਿਧਾ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਅਸੀਂ ਇੱਥੋਂ ਦੇ ਹਾਂ ਜਾਂ ਉੱਥੋਂ ਦੇ? ਪਹਿਲਾਂ ਪਿੰਡ ਜਾਣ ਦਾ ਇੱਕ ਚਾਅ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਜ਼ਮੀਨਾਂ-ਜਾਇਦਾਦਾਂ ਦੇਖਣ ਦੀ ਖਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਪਰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅਹਿਸਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਚਾਅ ਸ਼ਾਇਦ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਨਹੀਂ, ਉੱਥੇ ਵਸਦੇ ਸੰਗੀ-ਸਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਯਾਰਾਂ-ਦੋਸਤਾਂ ਦਾ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਦੋਸਤ ਪਰਦੇਸਾਂ ਵੱਲ ਨਿਕਲ ਗਏ ਜਾਂ ਇਸ ਫ਼ਾਨੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਅਲਵਿਦਾ ਕਹਿ ਗਏ, ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਓਪਰੀਆਂ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਮਿੱਟੀ ਤਾਂ ਉੱਥੇ ਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਚਿਹਰੇ ਹੁਣ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਬਚਪਨ ਅਤੇ ਜਵਾਨੀ ਗੁਜ਼ਰੀ ਸੀ।
ਪੋਤੇ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਅਤੇ ਦਾਦੇ ਦੀ ਮਮਤਾ
ਚਾਹ ਦੀਆਂ ਚੁਸਕੀਆਂ ਭਰਦਿਆਂ ਮੇਰੇ ਦੋਸਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਭਰ ਆਈਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਛੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੇ ਪੋਤੇ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ:
"ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੇਰੀ ਉਂਗਲ ਘੁੱਟ ਕੇ ਫੜਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇੰਝ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ—ਦਾਦਾ ਜੀ, ਨਾ ਜਾਓ। ਮੈਂ ਕਿਹਦੇ ਨਾਲ ਖੇਡੂੰਗਾ? ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਗੋਦੀ ਚੁੱਕਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਲਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਸ਼ਾਇਦ ਉਹ ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੋਂ ਬੈਠਣਾ ਸਿੱਖੇਗਾ, ਤੁਰਨ ਲੱਗੇਗਾ, ਜਾਂ ਆਪਣਾ ਪਹਿਲਾ ਬੋਲ ਬੋਲੇਗਾ। ਪਰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਹੋਵਾਂਗਾ।"
ਪਰਦੇਸਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੀਆਂ ਗੱਡੀਆਂ ਅਤੇ ਆਲੀਸ਼ਾਨ ਮਕਾਨ ਤਾਂ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਫ਼ੋਨ ਦੀ ਸਕ੍ਰੀਨ ਕਦੇ ਵੀ ਦਾਦੇ ਦੀ ਨਿੱਘੀ ਗੋਦੀ ਦਾ ਬਦਲ ਨਹੀਂ ਬਣ ਸਕਦੀ। ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਲਈ ਇਹ 5-6 ਮਹੀਨੇ ਮੁੜ ਜਵਾਨ ਹੋਣ ਵਰਗੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਪੱਤਝੜ ਆਉਂਦਿਆਂ ਹੀ ਉਹ ਸੁਆਲ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: **"ਕੀ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਘਰੋਂ ਬੇਘਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹਾਂ?"**
ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਅਸਲ ਸੱਚ
ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਕੋਈ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ। ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਅਗਲੀ ਵਾਰ 'ਤੇ ਟਾਲ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ—ਅਗਲੇ ਸਾਲ, ਅਗਲੇ ਗੇੜੇ। ਪਰ ਜਿਸ ਅਗਲੀ ਵਾਰ ਦੀ ਉਡੀਕ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਦੇ ਪਲ ਗੁਆ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਕੀ ਉਹ ਪਲ ਕਦੇ ਮੁੜ ਕੇ ਆਉਣਗੇ? ਖੁਸ਼ੀ ਬਾਹਰਲੀਆਂ ਸਹੂਲਤਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਅਜ਼ੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਸਾਥ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਤੁਹਾਡੀ ਗੋਦੀ ਵਿੱਚ ਬੱਚੇ ਖੇਡ ਰਹੇ ਹਨ ਜਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬਜ਼ੁਰਗ ਬੈਠੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥ ਨੂੰ ਰੱਜ ਕੇ ਜੀਓ।
ਇਹ ਭਾਵੁਕ ਪੰਜਾਬੀ ਆਡੀਓ ਕਹਾਣੀ ਅਵਤਾਰ ਸਿੰਘ ਧਾਲੀਵਾਲ ਜੀ ਵੱਲੋਂ ਲਿਖੀ ਗਈ ਹੈ ਅਤੇ ਸੁਖਦੀਪ ਸਿੰਘ ਘੁਮਣ ਜੀ ਨੇ ਸਾਡੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਈ ਹੈ।
Explore more emotional and life-touching stories on **Radio Haanji Notebook Podcast** and stay connected with community thoughts on **Des Punjab Ki Gal Kiche**.
What's Your Reaction?
